Patrick Kuis openhartig over zijn  leven als kapelaan van de Sint Jan
Auteur:

Patrick Kuis openhartig over zijn leven als kapelaan van de Sint Jan

Bevoorrecht, gepassioneerd en dankbaar

Een veertigtal goedgelovige, trouwe en gedreven kerkgangers beleven staand, knielend en zittend de vrijdagochtendmis. Het verbaast me dat er zo veel gelovigen aanwezig zijn. ik had me voorbereid op een handjevol mensen. De geloofsbelijdenis wordt volgens de regels luid en duidelijk meegebeden. In het gezamenlijke “amen” zit gevoel. Het Onze Vader klinkt staccato. De voorganger is priester Patrick Kuis. De jonge man van 31 is een opvallende verschijning tussen het grijze gezelschap. Staat hier en a-typische Kapelaan in de conservatieve katholieke wereld? Of toch niet? Na de mis neem ik rustig plaats op een van de keiharde, koude kerkbanken van onze kathedraal. Ik heb even tijd om te staren en te mijmeren. Ik geniet van de schoonheid van de kerk. Na enkele minuten schuift de Kapelaan ook de kerkbank in. Autosleutels in de ene hand, zijn I-phone in de andere hand. Priester anno 2015. We maken kennis met een gedreven man waarvoor de mens centraal staat in zijn vak. Zijn leven. Zijn missie.

tekst: Huub van Mackelenbergh | fotografie: Marjo van de Peppel

Ik wil het met hem hebben over zijn missie, zijn identiteit, zijn overtuigingen, zijn gedrag en de omgeving waarin hij werkt en leeft.
“Mijn missie is de mens dichter bij onze Lieve Heer brengen. En daarnaast de mens de schoonheid van het geloof laten voelen en in laten zien. Er is in onze prachtige stad heel veel devotie maar Christus ontbreekt daar vaak bij. En dat is jammer, want Christus heeft heel veel te bieden”.

Ik ben een klein beetje verbaasd over het antwoord van de kapelaan. Natuurlijk is dit een antwoord wat past bij zijn vak. Maar het beeld wat bij mij en bij vele anderen van Patrick Kuis bestaat, is dat van de laagdrempelige, gezellige, Bourgondische priester. Makkelijk schakelend tussen kerk en kroeg.
“Ik ben als priester nadrukkelijk aanwezig in de maatschappij. In de volledige breedte van de maatschappij. Daar geniet ik van en daar ligt mijn kracht. Ik ben geen wetenschapper maar een echt mensen mens. Maar ik ben geen maatschappelijk werker. Ik ben priester en voor die rol, dat leven, heb ik zeer bewust gekozen. Christus moet deel uitmaken van mijn zijn. En moeten klinkt alsof er geen vrijheid van keuze in zit, maar het is een heel bewuste en fijne keuze. Dat ik laagdrempelig ben, is onderdeel van mijn karakter. Ik maak graag op deze manier contact. Dat past me het best en gelukkig bevalt het de ander ook vaak. Op basis van gelijkwaardigheid met verschil van rol”.

Ik zie je heel vaak kletsen met mensen. En dan bedoel ik ook echt kletsen. Niet zo zeer de diepgaande gesprekken over geloof, verdriet, pijn en geluk.
“Ik ben inderdaad graag in contact met de mens en klets veel. Maar binnen dat geklets luister ik heel goed naar de mens. En goed luisteren is meer dan dingen horen. Ik ben op zoek naar de boodschap. De boodschap achter de woorden die ik hoor. En die is er heel vaak. Ook wanneer geklets echt geklets lijkt. Een onzinnig gesprek heb ik zelden. Maar dat betekent niet dat er niet gelachen mag worden. Ik lach graag. Heel graag zelfs. De mens raken, en horen vind ik erg belangrijk. Daarnaast wil ik graag dat de mens de kerk weer gaat bezoeken. En die uitnodiging leg ik ook regelmatig neer. De eucharistie is het hoogtepunt van het Christelijk leven. En ik gun de mens dat hoogtepunt. Contact met Christus is gewoon mooi. geloof is niet meer vanzelfsprekend”.

De woorden van Kuis klinken oprecht. Zijn stem heeft iets zachts, iets warms. De manier van antwoorden heeft iets bedachtzaams. Niet dat hij op zijn hoede is voor wat hij zegt, maar hij wil de juiste dingen zeggen die hij echt meent en voelt. Er zit een denker met een groot en warm hart naast me in de koude kerkbank. Ik kan me heel goed voorstellen dat hij een prima leven zou kunnen lijden zonder toog en celibaat. Een leven als vader bijvoorbeeld.
“Ik ben een zorgzame man. Een vaderlijk type. En dat vaderschap vertaal ik voor mezelf als volgt: ik wil een vader van de gemeenschap zijn. Een geestelijk vader die zorg draagt voor de gemeenschap wanneer de gemeenschap lijdt. In die rol beleef ik mijn leven het mooist. Wanneer er liefde en warmte gegeven en ontvangen kan worden. Wanneer ik er mag zijn voor de ander. Kan steunen. Samen mag bidden. Ik leef alleen terwijl ik alleen zijn niet altijd als prettig ervaar. Het celibaat is het offer. Een mooi offer. En soms een zwaar offer”.

“Ik vergelijk het celibaat wel eens met de pracht van een drukke stad. Altijd maar hectiek en beweging. Maar wat maakt een drukke stad echt mooi?
Dat zijn de rustige parken. De stilte van de stad. Waar je alleen kunt zitten. Waar je anders kunt genieten”.

Voila, hier wil ik naar toe. Een mens is heel vaak op zoek naar zijn of haar gelijk. Zou het dan toch kloppen dat de Kapelaan ook gemaakt zou kunnen zijn voor een ander leven.
“Ik vergelijk het celibaat wel eens met de pracht van een drukke stad. Altijd maar hectiek en beweging. Maar wat maakt een drukke stad echt mooi? Dat zijn de rustige parken. De stilte van de stad. Waar je alleen kunt zitten. Waar je anders kunt genieten. De zwaarte van het offer van het celibaat zit hem in kleine allerdaagse dingen. Ik leef alleen, dus word ook elke dag alleen wakker. Dat vind ik niet altijd even prettig. Een warme knuffel, genegenheid. Dat ontbreekt in mijn leven. Maar daar heb ik bewust voor gekozen. De pijn die dat geeft deel ik met mijn broeders, mijn vrienden. Ik ben een mens van vlees en bloed. Het bespreekbaar maken geeft ruimte. Er zijn heel veel mensen bij wie de warmte van hun omgeving ontbreekt. Mensen die eenzaam leven. Dat is bij mij allerminst het geval. Ik ben niet eenzaam. Ik leef alleen. Maar ik vind eenzaamheid ziekte nummer 1 van de huidige wereld. Heel veel jongeren leven in eenzaamheid. Ontbeert het aan vriendschap. Echte vriendschap. Aan contact. Social media lijkt de eenzaamheid op te vangen maar verbloemt dit alleen maar. Ouders die carrières najagen en veel te weinig tijd met hun kinderen doorbrengen. Jongeren voelen zich vaak slecht begrepen. Ook binnen de muren van het huis. De vraag stellen: wat is de zin van het leven aan ouders gebeurt maar weinig. Ik wil die vraag heel graag bespreken met ze. En doe dat ook”.

Patrick Kuis luistert wel heel vaak naar mensen. Maar wie luistert er eigenlijk naar hem? Natuurlijk de bezoekers van de kerk. Maar wie luistert naar zijn dilemma’s. Zijn geluk? Zijn verdriet?
“Ik heb een coach. Een geestelijk begeleider. Een ervaren priester waarbij ik mijn verhaal kwijt kan. Ik zoek en ontvang van hem bemoediging en advies. Ik kom nogal eens in lastige situaties terecht en los die vaak met gevoel op. Ik vind het heerlijk om te checken of de oplossing de juiste was. Mijn coach adviseert me ook om af en toe de stilte op te zoeken. Weg uit de hectiek. Ik werk 80 tot 90 uur per week met veel plezier maar er moet wel balans blijven in mijn leven. 1x per maand organiseer ik een stiltedag en op maandag probeer ik te gaan wielrennen in de Ardennen of Eiffel. Heerlijk alleen.

In gedachte zie ik de Kapelaan al rijden door de prachtige heuvels. Ik ken de verhalen van zijn mooie fietsavonturen naar Rome en Parijs. Maar ik ben zeer benieuwd of de stilte hem ook de rust brengt die hij zoekt. Staat zijn hoofd dan even stil wanneer de pedalen draaien.
“Mijn hoofd is net een flipperkast. Altijd maar druk, niet overspannen of ongecontroleerd, maar druk. Er schiet altijd wel iets door mijn kop. En zelfs als ik nergens aan denk, denk ik nog ergens aan. Geloof, Christus, de mens, mijn vrienden, mijn fiets. Wat ik overigens ook heerlijk vind in mijn vrije tijd is relaxen met mijn vrienden. Dan denk ik misschien nog het minst. Een flimpje kijken, pilsje erbij, slap ouwehoeren, lachen, taalgrappen maken. Heerlijk.

“Weet je wat de overeenkomst is tussen Romeinen en Bosschenaren?
Ze mopperen en vloeken allebei heel gemakkelijk”.

In Rome kan ik ook heerlijk ontspannen. Daar kom ik echt thuis. Ik hou van ’s-Hertogenbosch en Rome. Weet je wat de overeenkomst is tussen Romeinen en Bosschenaren? Ze mopperen en vloeken allebei heel gemakkelijk. Heerlijk toch. Ik ben regelmatig in Rome te vinden. Klinkt decadent maar dat voel ik niet zo. Ik sta dagelijks meerdere malen in contact met mijn I-phone en check daar de Skyscanner app. Die vertelt mij wanneer ik voor €45 op en neer naar Rome kan vliegen. Bijna voor niets dus. Weet je wat Rome ook mooi maakt? In Rome is een Katholiek een normaal mens. Hier worden de Katholieken soms gezien als raar en bijzonder. Dat vind ik jammer”.

Ik realiseer me steeds meer dat ik met een bijzonder mens zit te praten. Oprecht, eerlijk, warm. Een priester van deze tijd. Ik kan me haast niet voorstellen dat je deze man niet zou mogen. Ik kan me wel voorstellen dat mensen kritisch zijn op het geloof en alles wat dat met zich mee brengt. Maar de mens Patrick Kuis is uit prima hout gesneden.
“Er zijn best mensen die mij niet mogen. Zeker. Ik ben ook maar een zondaar en doe niet alles goed in dit leven. Het verbaast me echt dat jij denkt dat ik een allemansvriend ben. Ik ben wel een redelijk gemakkelijk mens., maar zeker geen knuffelbeer. Ik sta regelmatig op mijn strepen. Onredelijkheid maakt me nijdig. Aanvallen op Bisschop en kerk maakt me boos. Dat raakt me echt. Maar ik heb ook geleerd te relativeren in het leven. emoties te plaatsen. Op de tribune bij FC Den Bosch bijvoorbeeld zul je mij niet emotioneel zien. Laat dat maar aan anderen over. Terwijl winst of verlies me wel raakt”.

De manier van praten maakt een gepassioneerde indruk. Een man die op zijn plek zit. Een man die geniet. Die 3,5 jaar priesterschap in de Sint Jan doen de geboren Groninger goed.
“Ik ben een bevoorrecht mens. Priester zijn in deze kathedraal, een bisschopskerk, een bedevaartkerk, een parochiekerk is super. De stad bevalt me. De mensen bevallen me. Mijn leven bevalt me. Ik geniet het meest van mijn leven wanneer ik optimaal priester ben. Vader mag zijn. Wanneer de stad bruist, de kroegen vol zitten sta ik soms aan het sterfbed van een jonge vader te bidden met intens verdrietige familieleden. Een oneerlijk element van het leven. De rol die ik dan mag vervullen raakt me heel diep. Misschien is genieten niet het juiste woord. Ik ben vooral intens dankbaar. Dat ik er dan mag zijn om mensen bij te staan en te helpen. Dat ik jongeren mag bereiken en mag helpen hun leven weer inhoud te geven. Er zijn voor de mens. Altijd maar weer. Fantastisch”.

Maar die mens, waar Patrick zo om geeft leeft in de stad. Niet in de kerk. Zijn 80 urige werkweek speelt zich dus vooral buiten de kerk af. Bijzonder.
“Weet je wat bijzonder is? Dat alle Bosschenaren zo genieten van onze St-Jan. Van dat prachtige gebouw. Maar ze genieten vooral van de stenen van het gebouw. Ik gun ze dat ze ook gaan ontdekken hoe bijzonder het in de kerk kan zijn. in het contact met Christus”.

Iets wat abrupt worden we gestoord in ons gesprek door een ordebewaker van de St-Jan. “Kapelaan, er zit een mevrouw te huilen bij Maria. Ik heb geen idee of ze geholpen wil worden, maar ik dacht ik meld het u even”. De kapelaan verontschuldigt zich en loopt direct richting de Mariakapel. Zijn leven leeft door. Kapelaan ben je altijd. Wat een mooi mens. Een mens die veel meer is dan de laagdrempelige, bourgondische, gezellige, jonge hond die alleen maar leuke dingen doet.

13 Reacties uitgeschakeld voor Patrick Kuis openhartig over zijn leven als kapelaan van de Sint Jan 4288 16 november, 2015 Interviews, Nieuws november 16, 2015

Facebook Comments

Digitaal bladeren