‘Ik bepaal hoe lang ik nog doorga’
Auteur:

‘Ik bepaal hoe lang ik nog doorga’

Yuri van Gelder gaat voor wereldtitel en Tokyo in 2020
Zonder Yuri van Gelder ooit gesproken te hebben kun je een boek schrijven over zijn indrukwekkende en verbazingwekkende carrière als topturner. Op basis van de feiten valt er enorm veel te zeggen over deze technisch zeer begaafde spierbundel. Zijn karrevracht aan medailles heeft hij gecombineerd met een aantal spraakmakende “uitglijers”. Niets menselijks is hem vreemd. The lord of the rings kent een ongelooflijke veerkracht. Want tegenover elke tegenslag (waarop hij een behoorlijk mate van invloed had door persoonlijke misperen) staat een prachtige comeback. Afgeschreven voor aanvang van de Olympische Spelen van Rio plaatst hij zich voor de finale van de ringen. Is het raar dat een “Bosschenaar” dat succes gaat vieren met een glaasje bier in de tweede leukste carnavalsstad van de wereld, Rio? Ik heb het met Yuri over veerkracht, mentaliteit, de toekomst, het leven, ouder worden, ’s-Hertogenbosch en spierballen.

Tekst: Huub van Mackelenbergh | fotografie: Olaf Smit

Yuri: “Ik zit nog midden in mijn carrière. Soms krijg ik wel eens het idee dat mijn omgeving denkt dat het einde in zicht is. Maar ik heb sterk het gevoel en de drive dat het einde van mijn loopbaan als topturner nog wel even op zich laat wachten. Ik vind het elke dag nog leuk om richting FlikFlak te rijden en mezelf te verbeteren. De innerlijke motivatie is er nog steeds. Natuurlijk kan ik met mijn 34 jaar ook terugkijken op alles wat ik heb bereikt en meegemaakt. Op alle grote turntoernooien heb ik mijn oefeningen kunnen laten zien. Dat is gewoon heel erg gaaf. “

Feitelijk klopt het wat Yuri zegt. Hij heeft op elk groot toernooi zijn spierballen en techniek getoond. Op Nederlandse,- Europese- en wereldkampioenschappen, op de Olympische spelen en de vele toernooien die daartussen georganiseerd worden. Maar het missen van de Olympische finale in Rio is toch wel een smetje.

“Zo reageren veel mensen en natuurlijk hebben ze gelijk. Wat gebeurd is, is gebeurd en niet meer terug te draaien. Maar ik denk liever aan het feit dat ik me wel geplaatst heb voor de finale in Rio. En dat ik bij de beste 8 ringturners van de wereld behoor op dit moment. Mijn krachtelementen zijn nog steeds de beste van de wereld. Het is best even geleden dat ik met een medaille terugkwam van een turntoernooi. Maar een vierde plaats is voor mij ook belangrijk. Vierde van de wereld. Niet onaardig. Toch?”

Zeker niet. Maar de jaren beginnen wellicht ook te tellen. Ik vind het mooi om te zien en te horen dat er een ongelooflijke drive aanwezig is om zich te bewijzen. Naar zichzelf en naar de omgeving.

“Hoe meer mensen twijfelen aan het feit of ik het nog wel kan, hoe meer ik wil laten zien dat ik nog bij de beste behoor. Mijn lijf voelt nog prima. Ik kan mezelf nog prima uitdagen om tot het uiterste te gaan. Het kwartje gaat mijn kant nog een keer opvallen. Zeker weten. Presteren op topniveau betekent ook afgerekend worden op details. Mini details. En juist dat zat me de laatste tijd tegen. De jury beoordeelt de uitvoering van je oefening. En zij kozen voor een ander. Soms wat subjectief. Maar ook de turnsport is in ontwikkeling. We werken nu met Smart-rings. Slimme ringen die meten hoe lang jij je krachtelement in je oefening volhoudt. En die ringen liegen niet. Dat is in mijn voordeel. Ik ben een krachtmens.”

Leuk dat hij steeds weer nieuwe mogelijkheden ziet. Zijn veerkracht lijkt me enorm. Ook nu hij even zonder trainer zijn uren draait bij FlikFlak. Het lijkt me geen ideale situatie om zonder trainer toe te werken naar plaatsing voor het WK. Bovendien komt hij dadelijk bij de kwalificatietoernooien ook de mensen tegen die wellicht een klein beetje klaar met hem zijn. Na de trubbels in Rio.

“In januari hadden we met alle turners een testwedstrijd. Ik heb mezelf daar enorm verbaasd. Die wedstrijd was echt goed. Ook de aanwezigen waren verbaasd over de kwaliteit van mijn uitvoering. Misschien zijn er mensen die liever gezien hadden dat ik wat minder presteerde. Helaas voor hen. Ik bepaal hoelang ik nog doorga. Eerst werken richting WK maar ook Olympische spelen Tokyo 2020 is een doel. Ik trek me altijd op aan Jordan Jovtchev, een Bulgaarse turner die zich op de Olympische spelen van London plaatste voor 6 turnonderdelen. Hij was toen 39. Dat wil ik ook. Ik vind het leuk om iets bijzonders te doen. Dat mensen achteraf zeggen: het kon eigenlijk niet maar hij heeft het wel geflikt. Ik train nu zonder begeleiding. Maar dat is nu geen probleem. Ik weet wat ik moet doen. Dadelijk wanneer het WK in beeld komt dan moet ik wel begeleiding hebben.”

Zijn lijf is imposant. Een en al functionele spieren. Voor de foto gaat Yuri even aan de ringen hangen. Met moeite, want de training van gisteren was pittig. Zijn lijf kraakt.

“Ik heb spierpijn. Gisteren heb ik mezelf weer eens goed uitgedaagd. Ik weet precies wat ik moet doen om voldoende spierpijn te hebben de dag erna. Constant op en over het randje trainen. Als je niet meer kan, toch nog doorgaan. Daar word je lijf echt sterk van. Ik ga mijn trainingen nu weer opbouwen. 45 minuten warming up, werken met elastieken, oefeningen op de brug, daarna 1 uur aan de ringen mijn combinaties oefenen. En tot slot nog 1 uur krachttraining. Constant door de verzuring heen. En serieus, het is elke dag weer heerlijk. Naast training pak ik ook mijn rust. Op de bank liggen is goed voor me maar kan ik slecht. Ik ga liever vissen. Lekker rustig langs de waterkant. Niemand om me heen. Alleen de natuur. Fantastisch.”

Hij toont me een foto met een joekel van een karper. Zijn gespierde armen kunnen het beest met gemak tillen. Maar dit exemplaar weegt heel wat kilo. Zijn ogen glinsteren en verklappen de mooie vangst. Hij vertelt over zijn liefde voor Brabant. Zijn gevoel bij ’s-Hertogenbosch. De stad waar hij woont. Het gastvrije, het bourgondische, het goede leven.

“Ik ben meer topsporter dan Bourgondiër. Maar vind het heerlijk om een hapje te eten in de stad. Dat hoort voor mij bij de werk-rust balans.”

Uit mijn gesprek met Yuri blijkt zelfvertrouwen, energie, drive en plezier. Is er iets wat zijn toekomst in duigen kan gooien?

“Er zijn wat regelwijzigingen bij de bond. Op worldcups kun je bijvoorbeeld punten halen die plaatsing voor de grote toernooien gemakkelijker maakt. Maar de bond faciliteert niet in het bezoeken van de worldcups. Ik moet zelf zorgen dat ik dat financier en ben op zoek naar een partij die me daarbij wil ondersteunen. Echt noodzaak. En dat is wel even spannend nu.”

En ik gun het hem een mooie sponsor. Hoe gaaf zou het zijn wanneer deze man in 2020 met goud om zijn nek op Schiphol landt. Een Bosschenaar die de wereld verovert en verbaast. Mooi toch.

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Ik bepaal hoe lang ik nog doorga’ 3493 23 maart, 2017 Interviews, Nieuws maart 23, 2017

Facebook Comments

Digitaal bladeren