Digitaal bladeren

Nog even over de kermis…
Auteur:

Nog even over de kermis…

Huub van Mackelenbergh, trainer-coach en eigenaar van M-B Training. Presentator en bekende Bosschenaar. Hij schrijft maandelijks
een column voor 073 Magazine.
De afgelopen week zijn er weer heel wat spaarpotten omgedraaid in de Bossche huizen. De kermispotjes zijn leeggeschud en met de hele familie is er weer genoten van het kermis geweld. De kermisbezoekers vormen bij elkaar een kleurrijk beeld. Ge ziet hil wa lope, zullen we maar zeggen.
Het is en blijft een fenomeen. De lichtjes die flikkeren, de Nederlandstalige hits die over de markt en parade schallen, alle bijgeluiden. Van huis uit heb ik meegekregen je oren en ogen altijd open te houden bij evenementen. De humor en het echte leven ligt namelijk op straat. Alles wat je ziet en hoort past in een plaatje. En het plaatje levert verhalen op. Mijn ouders waren geen kermis fans. Zunde van het geld. Daar dacht ik als kind anders over. Ik spaarde voor de kermis en kreeg een magere bijdrage aan kermisgeld van mijn ouders. Met voorsprong het laagste van mijn vriendenclubje. Sommigen ontvingen 50 gulden per dag. Ik 25 gulden voor een hele week.
Dat maakte dat ik erg veel heb toe staan te kijken en heb leren genieten van wat er om me heen gebeurt. Ik kon wegdromen bij het commentaar van de kermisexploitanten: “de attractie voor mini en maxi. Dit moet u meemaken, hier moet u bij zijn”. Erg moeilijk was het niet maar het maakte het plaatje compleet. Een van de mooiste die ik ooit gehoord het is: “dames en heren komt u maar, Nederlands grootste kietelaar”. Ik verbaasde me over het gedrag van de stoere boys rondom de botswagens. Ze reden erin alsof ze een Porsche onder hun kont hadden. Handje op het stuur, korte draaitjes maken, billen iets hoger in de zitting. Bietje stoer kijken en het plaatje was compleet. Ik zat zo nu en dan ook in de botswagens. Zeker. Maar wegens geldgebrek als bijzit. De aller stoerste en sterkste van de kermis vond je bij de boksbal. Waar stoten werden uitgedeeld met supermankracht. De testosteron vloog je om de oren. Ik fantaseerde met zeer weinig zelfvertrouwen over het level wat ik zou halen als ik een hengst tegen de boksbal zou geven. De pony’s onder begeleiding van familie Lommers liepen rondjes en stonken. De steile wand was fascinerend. De geur van benzine en brommers en bestuurders die “met gevaar voor eigen leven” tegen de steile wand opreden. Met de handjes op de rug. In de muizenstad zaten muizen in een reuzenradje. Er was een waarzegster, een vrouw met drie borsten luisterend naar de naam Stella. Touwtje trekken, ballen gooien en er was de rups met flos voor een gratis ritje.
Ondanks dat de kermis bij ons niet behoorde tot het hoogtepunt van het jaar hadden we wel onze tradities. Ik liep elke avond een rondje met mijn vader over de kermis. Twee keer ging een oude krant mee in de binnenzak van zijn jas. Voor A.F. Jansen wachten we tot er verse warme oliebollen uit het vet geschept werden. We kochten een zak en die werd vervolgens in de oude krant gedraaid. Dan bleven de bollen lekker warm. Zonder stop in tempo naar huis om te smullen. Mijn moeder kreeg jaarlijks een zakje Nougat de Montelimar. Ik kocht een “plekbal” in de snoepkraam. Framboos. En deed daar vervolgens zo zuinig mee dat ik rond Kerst het laatste beetje weg kon gooien. Ik won standaard een quartz horloge bij de grijpmachines of kreeg er een van een vriend. Bedenkelijk slechte kwaliteit, maar je moest er een om hebben. Anders hoorde je er niet bij. Voor aanvang van de school speurden we onder de attracties naar muntjes en geld. Altijd prijs.
Is er in de loop van de jaren veel veranderd? Ik betwijfel het.

1 Reacties uitgeschakeld voor Nog even over de kermis… 797 27 augustus, 2019 Column augustus 27, 2019

Facebook Comments