Digitaal bladeren

‘Het leven is te kort om te zeuren over kleine, onbenullige dingen’
Auteur:

‘Het leven is te kort om te zeuren over kleine, onbenullige dingen’

Ras-Bossche Monique Gloudemans

Ze is dochter, zus, partner, moeder, vriendin, ‘kletsmajoor’ en sinds drie jaar tot haar grote vreugde ook oma van Thijs. Daarbij is ze een ras-Bossche, een goedlachse Bossche. Ze schudt de rijmelarijen over carnaval en het leven van alle dag uit haar mouw (óók tijdens het interview!) maar geeft eerlijk toe dat het niet altíjd zo makkelijk gaat. Zet haar op een podium en de zaal is stil of buldert van het lachen. Haar ‘buukskes’ gaan als zoete broodjes over de toonbank. Het laatste is deze maand verschenen: Emosies. Echte Oeteldonkers weten allang over wie we het hebben.

tekst: Jacky Goossens | fotografie: Olaf Smit

Monique Gloudemans (55) lijkt met een glimlach om d’r mond geboren. Niet dat er altijd wat te lachen valt, maar laten we zeggen dat ze in ieder geval het vermogen heeft om de dingen van de positieve kant te zien. Dat zien moet je trouwens niet al te letterlijk nemen. Met een gezichtsvermogen van pakweg tien procent, mist ze negentig procent van wat goedziende mensen waarnemen. T’is nogal wat. “Het is aangeboren, zit in de genen, m’n broer en zus hebben het ook al hun leven lang. En dat heeft, ook vroeger, echt wel z’n impact gehad”, vertelt Monique. Maar ze heeft zich er niet door uit het veld laten slaan. Want dat zit niet in de aard van het beestje en wat ze van huis uit heeft meegekregen. “Bij ons thuis aan de Schanswetering in Orthen hadden we niet veel geld, maar wel heel veel rijkdom. Ons vader en moeder hadden alles voor ons over, het was gezellig en leuk met altijd ’n hoop familie. We hadden met heel weinig, heel veel. Het was vanzelfsprekend om voor elkaar te zorgen, te genieten van de gewone dingen en het leven te nemen zoals het is. T’is overal wel wat, was het motto van ons moeder en dat heb ik altijd goed in m’n oren geknoopt.”

Geen boterbriefje
In de oren geknoopt én toegepast. Monique is al 37 jaar samen met ‘haar’ René, haar eerste en enige grote liefde met wie ze twee kinderen kreeg, Iris van dertig en Jeroen van zesentwintig. Zonder boterbriefje trouwens, want in een (‘ongemakkelijke’) witte bruidsjurk en alle poespas van een huwelijk gelooft ze niet. En René ook niet. “Trouwen?”, schampert ze, “dat vind ik nou echt zó’n onzin! De hypocrisie ten top, een nepvertoning! Hoezo elkaar eeuwig trouw beloven? Dat kan toch helemaal niet?! Het was bij ons liefde op het eerste gezicht en dat is nooit meer overgegaan en ik ben een heel gelukkig mens, maar daar hoef je toch niet voor trouwen? En hij dacht er gelukkig precies hetzelfde over. Weet je waarom wij nog steeds bij elkaar zijn? Omdat ik regelmatig denk aan wat ons moeder heeft gezegd: dat het overal wel wat is. Reken maar dat ik dat in die 37 jaar heus wel eens heb gedacht. En dat is goed, want het relativeert en het zorgt dat je je niet te druk maakt over allerlei kleinigheden. Nee joh, je moet die ander niet willen veranderen, elkaar gewoon nemen zoals je bent. Met alle leuke en minder leuke kanten. En vooral niet blijven hangen in de vraag waarom hij nou alwéer je verjaardag is vergeten of geen bos bloemen heeft gekocht. Geluk zit ‘m niet in dure cadeaus, maar in aandacht voor elkaar, vragen hoe het gaat als iemand een rotdag heeft! Hup, het leven is veel tekort voor gezeur!”

Charlie Hebdo
Voor wie Monique en haar gedichtjes niet kent: dit is eigenlijk precies waar ze over gaan. De eenvoud van geluk en een gelukkig leven, het Oeteldonkse leven, de geboorte van een kleinkind, het overlijden van haar moeder, bloemen in de tuin, een peer en een mandarijn op een fruitschaal. Het zijn rijmelarijen met een lach en een traan, soms vol leut, soms met een boodschap of diepere gedachte. Ze zijn als het leven zelf. “Haha, sommigen zouden zo op een tegeltje kunnen inderdaad”, lacht Monique. Vanuit het niets declameert ze een rijm, over de peer en mandarijn. Alle gedichtjes hebben eenzelfde cadans. En zijn een soort kabbelende beekjes met soms een onverwacht ‘verval’ als het ineens wat meer de diepte ingaat. Zoals het gedicht dat ze maakte na de aanslag op het hoofdkantoor van het Parijse, satirische weekblad Charlie Hebdo in 2015. “Dat doet zeker iets met mij, verschrikkelijk wat daar toen gebeurde. En wat helaas nog steeds overal gebeurt. Er is gewoon zoveel ellende op de wereld. Maar ik kan nu eenmaal niet naar Syrië gaan en zeggen: wat zijn jullie hier nou toch allemaal aan het doen. Dus probeer ik er op mijn manier bij stil te staan en uiting aan te geven. De wereld staat een brand, heet het gedicht. Het maakt mij er heel erg van bewust hoeveel geluk we hebben met ons leven hier.”

“Ik heb dat vooral van ons vader meegekregen,
dat zit gewoon in het bloed. Die Oeteldonkse teksten en gedichtjes komen bijna vanzelf op papier.”

Flauwekuldingetjes
Het is dus heus niet alleen lang leve de lol en Oeteldonk dat de klok slaat in de pennenvruchten van Monique, maar het rood-wit-geel stroomt nu eenmaal door haar aderen en dat kruipt waar het niet gaan kan. “Ik heb dat vooral van ons vader meegekregen, dat zit gewoon in het bloed. Die Oeteldonkse teksten en gedichtjes komen bijna vanzelf op papier. Ik heb d’r niet voor gestudeerd of zo, maar ben er op een dag gewoon mee begonnen. Schrijven heeft mij altijd wel goed gelegen, vroeger al. Toch was het een spannende stap om ze uit te gaan geven, maar soms moet je dingen gewoon doen. Dus ben ik in 2007 samen met mijn vader naar Heinen gegaan om te vragen of ze ze wilden gaan verkopen. Dat wilden ze. Er moesten binnen een paar dagen een paar doosjes bijgedrukt worden, haha. De Bosschenaren bleken die ‘flauwekuldingetjes’ nog leuk te vinden ook!”

Concurrenten
Maar Oeteldonk heeft er sinds drie jaar een flinke concurrent bij als het gaat om de aandacht en liefde van Monique. Die concurrent heet Thijs, is drie jaar en ligt tijdens het interview heerlijk in zijn bedje bij oma te slapen. Ze houdt de babyfoon goed in de gaten. “Dat is toch inderdaad iets, oma worden. Als ik daar vroeger vriendinnen over hoorde praten, dacht ik altijd: stel je niet zo aan, doe normaal. Ik denk dat ze het wel aan mij zagen… Maar ja, ik moet daar toch op terugkomen. Want ze hebben helemaal gelijk, het is met niets te vergelijken, ook niet met de liefde voor je kinderen. Dat kon ik nooit geloven, maar het is echt zo. Ik ben stapelgek op dat jong!”

Waarop weer een volgend gedicht wordt gedeclameerd. Over haar kleinzoon natuurlijk. De liefde van oma voor het mannetje spat er vanaf. Maar zoals Oeteldonk moet ‘concurreren’ met Thijsje moet Monique dat op haar beurt ook. Heeft niets met carnaval of haar gedichtjes te maken. Maar met opa. Opa is namelijk de grote vriend van kleine Thijs. En dat vindt opa helemaal geweldig! En oma ook. Dat levert vast weer een mooi rijmelarijtje op.

0 Reacties uitgeschakeld voor ‘Het leven is te kort om te zeuren over kleine, onbenullige dingen’ 617 13 november, 2019 Interviews, Nieuws november 13, 2019

Facebook Comments