Auteur:

What’s new Pussycat?

Timo de Rijk

Een goeie vriend vroeg me laatst om naar zijn nieuwe platenspeler te komen kijken. Voor de gelegenheid had hij zijn oude platencollectie, of wat daar van over was, van zolder gehaald. Met een laatste persing van een Led Zeppelin dubbelelpee in de hand, – een plaat waarvoor we als scholieren ooit hadden gespaard toen hij net in de winkel lag – keek hij me vol verwachting aan. Op het moment dat de naald in de groef zakte, vroeg ik hem wat nou zo leuk was aan die oude platen en die Hifi draaitafel met licht jankende snaaraandrijving. Nou, zei hij, de grote voordelen zijn natuurlijk het gebrek aan comfort, het beroerde geluid en de duizenden euro’s die ik er al in heb zitten, maar verder weet ik het ook niet. Goed grapje, maar ik had natuurlijk ook een beetje naar de bekende vintage weg gevraagd. Met een gezicht op onbegrip en een brede armzwaai naar zijn duizenden jazzplaten in kartonnen hoezen, beet Jules Deelder ooit een journalist toe ‘dat alstie het niet begreep hij het ook niet uit kon leggen’. Ik begreep Jules wel. Duur, krakkemikkig en ouderwets, ik dacht ineens aan de Bossche binnenstad. In een tijd van nieuwheid, efficiency en moderniteit is alles dat als authentiek te beleven en bezitten valt, enorm aantrekkelijk. Versleten spijkerbroeken, onbetrouwbare Italiaanse auto’s, een woning met karakter, enige lekkage geen bezwaar. Maar nu de Bossche binnenstad geheel is gerestaureerd en van dubbel glas en vloerverwarming is voorzien, is er in de stad een nieuw stuk oud gevonden. Geen plek in Den Bosch bezit meer de aantrekkingskracht van het uitgewoonde en versletene als de Kop van ‘t Zand en de omgeving van de Spoorzone. De culturele wereld zag al tijden geleden de potentie van de oude fabrieken, zodat theater, film, urban en muziek er een opwindend onderdak vonden. Nee, het is er geen cultureel feest der herkenning van het soort waar je opgewacht wordt door een hostess met een toastje zalm, maar eentje waar het onverwachte en ongerijmde af en toe de kop opsteekt. Een vleugje tegencultuur, een streepje rafelrand, verder zo afwezig in Den Bosch. Precies dat gebied is om die reden de laatste jaren bestemd om uit te groeien tot een prachtige nieuwe woonwijk. En daar zit hem precies de kneep. Want nieuwbouw met zijn op comfort gestelde bewoners zijn de natuurlijke erfvijanden van alles dat schuurt en knelt. Bewoners die nu bij hoog en laag volhouden dat ze niets liever doen dan de Verkadefabriek of de Willem Twee bezoeken…

Timo de Rijk

1 Reacties uitgeschakeld voor What’s new Pussycat? 764 23 oktober, 2020 Column oktober 23, 2020

Facebook Comments

Digitaal bladeren